Uit eten in Leuven: Het Geheim

De naam is alvast goed gekozen. Ik had in ieder geval nog nooit van Het Geheim gehoord of gelezen. En ik lees nochtans heel wat rond vegetarisme. De tip kwam van een collega, die helemaal geen interesse in vegetarisme heeft.

Bij mijn laatste shopping spree in Leuven zijn we dan maar eens langsgegaan voor een hapje en een drankje. We waren wat vroeg, dus bestelden eerst nog een portie kaas en een sapje. De overheerlijke zongedroogde tomaatjes kregen we er gratis bij. De “verse squash” is trouwens een absolute aanrader.

Een uurtje later bestelden we ook een hoofdgerecht. Veggie balletjes in tomatensaus met een geweldig leuk gepresenteerde portie frietjes voor mijn vriend en de veggieburger met fruitige currysaus voor mezelf. Ik hou namelijk erg van hoofdgerechten met fruit. Een goede keuze zo bleek. De frietjes — gebakken in kokosolie — waren ook uitstekend. De balletjes nostalgisch lekker.

De burger

De balletjes

Frietjes!

Voor een dessertje was er jammer genoeg geen plaats meer. Dan zullen we nog eens moeten teruggaan zeker?

Het decor is heel gezellig, met een stuk retrobehang, een muurkaart van bordverf en een bestek-luster. De andere lampen zitten verborgen achter kookgerei. Niet echt optimaal om foto’s te nemen, maar wel heel schattig. Achteraan is ook een grote tuin, waar je zomer en winter van kan genieten. Voor de winter zijn er dekentjes beschikbaar.

Menumuur

Bestekluster

Terrasje

Conclusie? Leuk restaurantje — al adverteren ze zichzelf zo helemaal niet — en zeker een aanrader voor wie de klassieke vegetarische lasagne die je in elk ander niet-veggie restaurant kan krijgen, beu gegeten is.

Nog niet overtuigd? De ingrediënten zijn zo veel mogelijk lokaal, bio en fair trade. Nog eens goed voor het geweten ook dus.

Het Geheim

B.A. De Becker Remyplein 19
3010 Kessel-Lo

016 43 82 30

hetgeheim.be

Elke dag open van 11:00 tot 23:00
Keuken doorlopend open van 11h30 tot 21h30
Zondag en maandag gesloten

Advertenties

Donderdag vrijwilligersdag

Komende donderdagavond (13 oktober) gaan we met de — al dan niet kersverse — Eva-vrijwilligers eens lekker uit eten in de Levensboom. En ondertussen dromen en plannen maken voor meer veggie events in de Limburgse toekomst.

Wil je er ook bij zijn? Laat me dan voor woensdagavond iets weten, of stuur gewoon rechtstreeks een mailtje naar EVA op vrijwilligers@vegetarisme.be.

Aan alle anderen: ideetjes voor evenementen of andere veggie-activiteiten zijn altijd welkom. Dan kunnen we daar donderdag vol enthousiasme over babbelen tussen de soep en de falafel en ze later hopelijk ook realiseren.

Dus: shoot!

Vegetarisch eten in Barcelona

Als je het internet afschuimt lijkt het soms dat Barcelona een barbaarse stad is, waar je als vegetariër zeker niet aan je trekken zal komen. Ze slaan je bij wijze van spreken met vlees (ham) om de oren en kunnen geen enkel fatsoenlijk dessert maken.

Gelukkig mochten wij aan den lijve ondervinden dat dat absoluut niet het geval is. Er zijn een aantal lekkere vegetarische restaurants en vooral: voor elk wat wils.

Salades en sapjes bij Juicy Jones

Het kan wel eens warm zijn in Barcelona. Heel warm. Tegen de middag begin je dus zeker te snakken naar een vers sapje en een frisse salade. In de 2 vestigingen van de volledig veganistische Juicy Jones kom je zeker aan je trekken. Op de kaart staan originele sapjes en salades (er zijn ook elke dag warme specials) en als je er je gading nog niet in kan vinden, mag je gewoon zelf je slaatje of sapje samenstellen.

Wij gingen er eenmaal langs om te eten, maar kwamen daarna elke dag terug voor een sapje. De sapjes met de limonade van het huis zijn zeer verfrissend. Mijn slaatje had net iets teveel tapenade, waardoor het erg zout werd, maar dat was snel opgelost door wat  van de tapanade opzij te schuiven. En natuurlijk mijn dorst te lessen met een sapje. (Zouden ze dat express doen misschien?).

Opgelet: Juicy Jones is nogal kleurrijk en psychedelisch ingericht. Het meubilair is aan de goedkope kant en de akoestiek is niet fantastisch. Voor een romantisch avondje uit moet je hier dus niet echt zijn. Al hangt dat van je smaak af natuurlijk.

Juicy Jones is trouwens ook spotgoedkoop. De sapjes zijn iets “duurder”, alhoewel je er wel een gigantische hoeveelheid voor krijgt.

Een berg salade. Op de achtergrond een warme dagschotel

Biologisch lekkers in Biocenter

Je zou het niet denken als je je baseert op de naam, maar Biocenter is een zeer romantisch restaurantje met gezellige hoekjes en een schattig decor. Het eten is er biologisch en een ietsiepietsie duurder. Al valt dat nog steeds goed mee. Voor iets minder dan tien euro kan je er het driegangen menu del dia eten.

Daar gingen we dan ook voor en het viel best mee. De porties waren wat klein, maar wat wil je ook voor zo’n prijs. Je kon kiezen tussen soep of een salade, verschillende hoofdgerechten en flink wat desserts. Met honger hoef je dus zeker niet buiten te gaan. De gerechten zijn aangenaam licht en lekker, met af en toe een paar verrassende ingrediënten om het interessant te houden.

Lunchen met locals in Arc Iris

Je weet dat het goed is als het vol zit met locals. Arc Iris is zo’n restaurantje. Enkel open tijdens de middag, maar de middag duurt vrij lang in Spanje.

Elke dag is er een ander viergangenmenu, waarvan uiteraard enkel een Catalaanse kaart te verkrijgen is. Gelukkig legt het personeel je met plezier uit wat er nu precies geschreven staat. Je kiest voor elke gang uit een aantal opties. Omdat alles klaar staat gaat het heel snel. De porties zijn klein, maar lekker. Arc Iris werkt vooral heel goed met kruiden om hun gerechten op smaak te brengen.

Het menu kost trouwens maar 9 euro, inclusief gratis brood en een grote (1l) fles water. De afhaaloptie kost je exact 3 euro. Al ben ik niet helemaal zeker wat daar precies inzit. En je kwam toch net om tussen de locals te lunchen, niet?

Arc Iris ligt op een steenworp van de Sagrada Familia en kan dus perfect gecombineerd worden met een bezoekje vooraf of nadien. Doen!

Tapas degusteren bij Sesamo

Ze zijn zo schattig en zo lief, de mannen van Sesamo Bar y Comida sin Bestias. Ze sleuren rond zo’n zwart bord, waarop de suggesties staan en als je in het Engels uitleg wil, moet de chef snel even uit zijn keuken komen. Maar hij doet dat duidelijk met veel plezier.

Je kan er gewoon à la carte eten, tapas of specials, maar wij gingen voor het degustatiemenu. Acht gangen, inclusief drank en een dessertje om te delen. De gerechten kwamen zowel van de tapas als van de specials-kaart. Een aangename verrassing. De tapas zelf waren niet echt uitzonderlijk, maar wel lekker. De specials waren wel creatief (gaspacho van gerookte watermeloen iemand?) en ook zeer lekker. Na gang acht kwam bovengenoemde chef trouwens even uit zijn keuken om te vragen of we nog stiekem ruimte hadden voor een negende gang. Uiteraard konden we dat enkel bevestigen.

Sesamo’s is een gezellige, jonge bar/taverne, met vriendelijk personeel en lekker tapas. Wat heb je nog meer nodig op een zonnige Spaanse avond?

Dessert: chocoladetruffels met kokoscrème

Vegan Fast Food bij Gopal

Tijdens je tochten doorheen de Gotische steegjes van Barcelona zal je zeker Vegan Bunnies tegenkomen. Deze zijn het werk van de mensen achter Gopal, een veganistische fast foodzaak in een ietwat alternatievere buurt van Barcelona.

Het eten is precies dat: vegan fast food. De keuken is zwaar gebaseerd op gefrituurde mock meats (bijvoorbeeld van het merk Fry’s), maar ze hebben ook een aantal homemade gerechten en burgers. Geen culinaire hoogstandjes dus, maar plantaardige comfort food. Ze hebben er ook milkshakes en sapjes, maar die kan je eerlijk gezegd veel beter bij Juicy Jones gaan consumeren.

Ga vooral voor de enorme keuze aan creatieve veggie burgers. Veel meer dan de Bicky Veggies die je hier in België kan krijgen.

De crème de la crème: Teresa Carles

Save the best for last. Teresa Carles is zonder enige twijfel het beste vegetarisch restaurant dat we in Barcelona bezochten. Ik zou zelfs durven zeggen een van de beste (volledig) vegetarische restaurants die ik ooit bezocht heb.

Van het lezen van de kaart alleen al begonnen we al te kwijlen. En kreeg ik zware keuzestress. Ik wou gewoon alles uitproberen. Zo lekker en zo orgineel zag het er uit. Uiteindelijk zijn we nog eens terug gekomen om toch zo veel mogelijk gerechten te proberen.

Een preipudding (soort van terrine), gevulde champignons met walnoot, verschillende soorten vegetarische balletjes en kroketjes, een auberginecake met vijg en geitenkaas, papardelle met de lekkerste veggie bolognaisesaus die ik ooit gegeten heb, cannelloni met verschillende soorten paddenstoelen in een truffelsaus, … Decadent lekker allemaal. En prachtig gepresenteerd. Bij de desserts werd de stress alleen nog groter. Bosbessencheesecake? De prachtige wontontoren? Of toch maar de millefeuille met kokos en chocomousse? Stuk voor stuk pareltjes voor het oog en een streling voor de tong.

Teresa Carles probeert niet hopeloos vleesschotels na te maken, maar plaatst groenten in het centrum van het gerecht. Originele bereidingswijzen en smakencombinaties zorgen voor een lekkere, creatieve vegetarische keuken. Teresa Carles is dan misschien bij de duurdere veggie restaurants van Barcelona (hoewel ze nog steeds op een normaal niveau zitten in vergelijking met omnivore restaurants), het is zijn prijs meer dan waard. Een must voor de vegetarische gourmands.

Wontontorentje met citroenroomkaas

Contactgegevens

Juicy Jones
Carrer Cardenal Casañas 7
Carrer Hospital 74

Biocenter Restaurant Vegetaria
Pintor Fortuny 25

Arc Iris
Carrer Roger de Flor 216

Sesamo Bar y Comida sin Bestias
Carrer St. Antoni Abat 52

Gopal
Carrer Escudellers 42

Teresa Carles Cuina Vegetariana
Jovellanos, 2

Bezoek aan de melkfabriek

Dankzij de Girl Geeks en Danone mocht ik op 15 augustus uitgebreid gaan brunchen op een boerderij in Kinrooi. Inclusief een rondleiding, waar we zouden kunnen zien hoe goed de koeien die Danone melk bezorgen wel verzorgd worden. Er waren twee mogelijke uitkomsten voor mij. Ofwel zou ik het gevoel krijgen dat veganisten zwaar overdrijven, ofwel zou ik een afkeer van melk krijgen. Maar ik ging er in elk geval naartoe met een open geest en nam me voor om de irritante vragen niet en plein public te stellen.

Dat laatste bleek totaal onnodig. Er waren genoeg andere mensen die ze wél stelden. En boer Maarten had er geen probleem mee ze te beantwoorden. Vol overtuiging! Ja, de koeien die niet genoeg produceren worden geslacht. Ja, de mannelijk kalfjes worden als colateral damage bekeken en zo snel mogelijk buitengewerkt. Ja, kalfjes worden meteen van hun mama gescheiden en ze zien elkaar de eerste twee jaar niet meer terug. Nee, de koeien hebben nog nooit voet gezet in een wei. Allemaal doodnormaal en standaard.

Jammer genoeg voor Danone (en gelukkig voor Alpro) heeft dit bezoekje me dus niet positiever doen kijken naar dit soort van melkfabrieken. Dat een koe moet kalven om melk te geven wist ik al. Dat zo’n koe elk jaar moet kalven (dus in het beste geval zo’n 13 keer) wist ik niet. Behoorlijk ontnuchterend. Het begint er toch op te lijken dat veganisten gelijk hebben als ze zeggen dat de melkindustrie gelijk staat aan massamoord.

Ik snap de excuses wel. De koeien mogen niet de wei op omdat hun voeding dan beter gecontroleerd kan worden en de kwaliteit van de producten constant blijft. En een hoop stieren op de boerderij houden is economisch niet bepaald haalbaar. Maar daarom ga ik er nog niet mee akkoord. Vooral omdat melk en melkproducten eigenlijk helemaal niet nodig zijn in een gezonde voeding en we er vooral veel te veel van consumeren.

Maar goed, iedereen moet voor zich uitmaken of hij al dan niet de dode kalfjes op zijn geweten wil hebben. Maarten en Mieke doen wat ze doen met overtuiging en zorgen zo goed ze kunnen voor hun koeien. Ze proberen ze zo min mogelijk stress te bezorgen, zorgen voor het comfort van de koeien — automatische rugkrabbers en matrassen om te loungen(!) — en kennen hun beestjes door en door.

Wat me vooral stoort is de misleidende reclame/positionering van Danone. Op elk potje neemt een groene weide een prominente plaats in. Hun website bulkt van de idyllische tafereeltjes en baadt in een groenblauwe waas. Zelfs in het filmpje over de boerderij die ik bezocht hebben ze hun best gedaan om er scenes van weiland, bomen en struiken in te verwerken. Op bijna alle shots met koeien is wel wat groen te zien. Om nog maar te zwijgen van de landschapsbeelden van de boerderij. En dat terwijl we zelf met eigen ogen kunden zien dat dat groen zich beperkte tot de tuin van de uitbaters en de groene velden gewoon voor asperges gebruikt worden. En er zeer expliciet gezegd is dat de koeien nooit buiten hun stal komen!

Nogmaals, ik kan best begrijpen dat dat het geval is, maar misleid de consument dan niet. Een key visual van een gelukkige koe die vrij ronddartelt in de wei, terwijl dat helemaal niet het geval is? Misleiding en vooral onnodig.

Tenzij Danone zelf niet overtuigd is van haar eigen aanpak natuurlijk…

Om af te sluiten: enkele beelden. Met zoveel mogelijk schattige kalfjes, dat spreekt voor zich.

Brunch in voorbereiding. De thermos met chocomelk was in ieder geval belachelijk klein in vergelijking met de koffie en thee. Het ging toch over melk?

Twee koeien strijden om een zeer lekker hoopje voer. Iets daarvoor was de bruingevlekte rechts ook in de strijd verwikkeld, maar blijkbaar was het de moeite toch niet waard voor haar.

Een kalfje in een privé-igloo.

Twee kalfjes poseerden gewillig voor de camera. Iets dichter en ze hadden zelfs een kusje gegeven.

Brunch. Met kaas. En chocomelk uiteraard.

Veggie BBQ in Hasselt: geslaagd

Afgelopen zaterdag, 13 augusts, was het nationale veggie BBQ dag. Een dag om de alternatieve barbecue in de kijker te zetten. Overal in Vlaanderen werden veggie-Q’s gehouden: picknicks, potlucks, “klassieke” barbecues en zelfs een barbecue op zonne-energie.

In Hasselt mocht het natuurlijk wat bourgondischer allemaal, dus nestelden we ons gezellig aan de tafeltjes van de Preuverie. Chef Peter had zich helemaal uitgeleefd bij het bedenken van allerhande spiesjes, papillotten, burgers en ander lekkers. En daar mochten we à volonté van genieten.

Het gezelschap was goed, het eten was lekker en we bleven ondanks de regen toch grotendeels droog.

De sfeerbeelden onthoud ik jullie niet. Kwestie van ervoor te zorgen dat jullie er volgend jaar allemaal bij zullen zijn 😉






Met dank aan Inga Luyckx voor de laatste drie foto’s.

Veggie BBQ in Hasselt

Op 13 augustus is het de nationale Veggie BBQ dag. In verschillende steden organiseert EVA een barbecue waarvoor je kan inschrijven, maar je wordt ook uitgenodigd om er gewoon zelf eentje te organiseren. Er zijn al een aantal openbare barbecues bekend, waaronder bijvoorbeeld eentje op zonne-energie! Alternatief barbecueën, maar dan nog alternatiever.

Als je zelf vegetarisch barbecuet en je laat dat weten aan EVA, dan maak je kans op een vegetarisch barbecuepakket van Veggiedeluxe. Maar als je geen zin hebt om de handen uit de mouwen te steken ben je natuurlijk hartelijk welkom op een van de EVA barbecues. Meer informatie en een hoop lekkere receptjes vind je op de campagnesite.

Ikzelf zal met veel plezier aanwezig zijn op de barbecue in Hasselt en nodig dan ook iedereen uit om naar daar te komen. Ah ja, dan heb ik meer gezelschap. De barbecue is ’s middags, dus je kan daar perfect een namiddagje shopping aan koppelen. En als er gegadigden zijn, ben ik altijd bereid om een cocktailtje te gaan drinken achteraf.

Locatie: De Preuverie.

De Preuverie organiseert zelf sowieso elke woensdag een barbecue, met vegetarische optie. Een verslag hiervan schreef ik vorig jaar al. De chef is in ieder geval creatief met groenten en kan zeer goed barbecueën. De ideale combinatie dus voor een heerlijke veggie barbecue. En omdat het geen woensdag is, is de barbecue helemaal voor ons.

Alle info over de Veggie BBQ in Hasselt en een link naar de inschrijvingspagina, vind je op deze link. Iedereen die nog geen plannen heeft > nu inschrijven en langskomen! Ja ook de Nederlandse vrienden 😉

Kraantjeswater in de horeca

Met 10 000 zijn ze al. De Facebookfans van kraantjeswater in de horeca. En ik ben er eentje van.

Ik drink bijna altijd kraantjeswater. Twee à drie liter per dag. Een echte fan dus. Het meeste fleswater vind ik ook gewoon niet lekker. Ik zou het dan ook zeer leuk vinden als kraanwater een vaste optie op de kaart van cafés en restaurants zou worden. Vooral restaurants dan. Niets leuker dan ongelimiteerd kunnen drinken bij de maaltijd.

Waarom kraanwater? Simpelweg omdat ik het meeste fleswater, zoals hierboven gezegd, niet lekker vind. Zeker niet als dat dan nog “chiquer” water moet zijn. Lichtbruisend, of van die dingen. Dat verstoort voor mij alleen maar de smaak van mijn maaltijd. Dat het allemaal veel ecologischer is, is natuurlijk ook leuk meegenomen.

Af en toe kom ik een restaurant tegen waar je kraantjeswater kan krijgen. Meestal gratis en à volonté. En dat geeft toch meteen een veel sympathieker gevoel. Zonder echt een meerkost te zijn. Je kan er ook een hoop leuke dingen mee doen. Een paar voorbeelden:

  • Lukemieke in Leuven: de karaffen staan klaar, je mag ze zelf gaan vullen aan het kraantje. Zo kan de uitbater alvast niet klagen dat hij er extra werk aan heeft.
  • Le potager du Marais in Parijs: het water hier wordt geserveerd in een voormalige wijnfles. Zonder etiket.
  • Izibilliboco in Hasselt: je kan hier voor het kraantjeswater een vrijwillige bijdrage betalen. De opbrengst gaat naar een project voor watervooziening in Afrika. Het hoeft dus ook allemaal niet gratis.
Denk jij er ook zo over? Maak je dan lid van de Facebookgroep. Des te meer mensen, des te meer overtuigingskracht ze zullen hebben!

Facebookpagina: Gezocht: 10.000 fans die kraanwater in de horeca op de kaart willen zetten

Vegetarisch eten in Parijs

Ik hou van Parijs. Ooit ga ik er wonen en elke dag groenten kopen op de marktjes. Verser dan vers.

We waren al een keer in Parijs geweest, maar toen hadden we een appartement gehuurd en konden we ook effectief zelf koken. Met lekkere verse groenten en fruit van de markt. Deze keer zaten we op hotel en moesten we dus — noodgedwongen, uiteraard — elke dag uit eten.

Er zijn ondertussen een aantal vegetarische restaurantjes in Parijs, maar nog steeds minder dan je zou verwachten van het toeristisch centrum van de wereld. Maar goed, we klagen niet.

Le Passage Obligé

Enkele jaren geleden heette dit restaurant nog Victoire Suprême du Coeur en was het volledig vegetarisch. Het was toen zonder enige twijfel de beste optie voor vegetariërs in Parijs. Jammer genoeg zijn ze om één of andere reden vlees beginnen serveren. En foie gras…

Maar omdat het nog steeds dezelfde groep mensen was, wilden we het nog wel een kans geven. Ze hebben immers nog steeds een hele reeks vegetarische gerechten op de kaart staan.

Het eten is er nog steeds lekker, maar minder goed dan we ons herinnerden. Misschien waren onze verwachtingen te hoog? Misschien zijn we elders in de wereld al te veel verwend? Er waren een aantal originele gerechten: aspergebruchetta’s, champignonterrine, vegaburger met rösti bovenop, … Meer dus dan je in een klassiek restaurant zou vinden.

De “salades” die erbij geserveerd werden waren wel erbarmelijk. Bij het voorgerecht was het nog net doenbaar, maar bij het hoofdgerecht kregen we gewoon een berg rucola. Rucola alleen is niet lekker en zeker niet in bergen. Er is dus zeker ruimte voor verbetering.

De dessertjes waren ook lekker, maar wanneer zijn ze dat niet? Ik nam gewoon een chocolademoeleux — kan niet slecht zijn — maar mijn vriend nam een “île flottante”. Gewoon al om de naam zou je het doen. Het is een soort van zoete eiwitmousse die drijft op caramelcustard. Origineel en bijzonder smakelijk.

Al bij al dus een leuke plaats om te gaan eten, maar voor wie het vroegere restaurant gekend heeft zal het niet meer zo wauw zijn. En natuurlijk, je moet er tegen kunnen dat ze ook vlees serveren.

BruchettaChampignonterrineBurger

Ile flottanteMoeleux

Saveurs Végét’Halles

Dit volledig vegatarische restaurant ligt vlak bij het shopping center Les Halles. Vandaar ook de naam. Ideaal dus na een dagje shoppen. Wij gingen er lunchen, dus we hebben alleen een hoofdgerecht geproefd.

Aangezien zowat iedereen de burger bestelde, deed mijn vriend dat ook. Ik wilde wat origineler zijn en bestelde de scampi’s in citronellasaus. Les geleerd. Als iedereen de burger bestelt, bestel je ook de burger. Die was decadent lekker. De scampi’s waren ok, maar veel citronella heb ik niet geproefd. In tegenstelling tot bij Le Passage Obligé weten ze bij Saveurs Végét’Halles wel hoe ze groentjes als bijgerecht moeten serveren. Ik kreeg er quinoa, puree, sla, boontjes en gebakken champignons bij.

Lekkere tussenstop dus, al weet ik niet of ik er heel vaak zou willen eten. Het menu bestaat bijna volledig uit mock meat. En daar ben ik niet echt fan van. Toch niet in grote hoeveelheden.

BurgerScampi's

Le Potager du Marais

Als ik later dan in Parijs ga wonen, dan liefst in de Marais. Gezellig hip en vooral veel homo’s. Het kan niet anders of daar is ook lekker eten. En jawel hoor, Le Potager du Marais is een écht lekker en zelfs bio vegetarisch restaurant. Het is er erg klein — reserveren is aangeraden — maar ook erg gezellig.

Op de kaart: groentenschotels! Ook wel wat fake vlees, maar vooral originele schotels met veel groentjes. Mijn vriend bestelde een van de dagschotels. Een lasagne met spinazie. Het ding zag zwart/donkergroen van de spinazie. Heerlijk. Ik had een Croustillant de Quinoa —een quinoaburger dus— met een plak geitenkaas op. De burger was overheerlijk en de geitenkaas was net genoeg om te complimenteren, zonder te overheersen. Er lag ook een schepje van de lekkerste boontjes OOIT op mijn bord.

De dessertjes staarden ons al een tijdje aan vanuit de toog, dus daar moesten we toch ook wel van proeven. Er is een zeer uitgebreide selectie, dus kiezen was echt moeilijk. De desserts die we uiteindelijk kozen waren wel lekker, maar ondanks dat ze allebei “citroen” in hun naam hadden, smaakten ze niet echt naar citroen. Maar los daarvan wel heel lekker.

Le Potager du Marais is dus zeker een aanrader, vooral voor wie na een paar dagen Parijs het mock meat wat beu is. En ook nog: gratis water, in een lege wijnfles. Schattig en leuk.

Croustillant de quinoaLasagne

Fraisier au citronCitroen-chocoladetaart

Loving Hut

Loving Hut mag dan wel een internationale keten zijn, het menu is overal verschillend. Het is dus altijd wat afwachten wat het resultaat is.

In Parijs is Loving Hut alvast een topkeuze. Ja, ze hebben er mock meats, maar ze hebben er ook de “délice des sept mers”. Een soort van tofumousse in zeewier. Klinkt misschien niet voor iedereen even lekker, maar probeer het en je zal overtuigd zijn. Voor mij was het één van de culinaire hoogtepunten van de reis. Jammer genoeg is het een voorgerecht. Ik had er liever gewoon nog een hoopje van besteld.

Maar ook het hoofdgerecht was lekker. Ik had een vegan phô, een Thaise soep. Er zat veel koriander in. Normaal ben ik absoluut geen fan van verse koriander, maar deze soep beviel me zeer goed. Mijn vriend had een spaghetti, waarbij je ook veganistisch parmesaanstrooisel kreeg. Kleine touch, maar dat maakt het verschil.

Gelukkig was er nog ruimte voor dessert, want ze hadden er cheesecake. Vegan en zonder tofu. Extreem lekker. De chocoladetaart van mijn vriend was ook lekker, maar toch: cheesecake!!

Opgelet het is er klein en zowat alle veganisten van Parijs komen hier eten. Reserveren is dus aangeraden. In uiterste nood kan je er natuurlijk ook gewoon gaan afhalen.

Loempia'sDélices des sept mersSpaghetti

PhoCheesecakeChocoladetaart

Berko

Over cheesecake gesproken, in de Marais, niet zover van Le Potager du Marais (eigenlijk aan de overkant van de straat) vonden we Cupcakes Berko. Ze verkopen er bagels, cheesecake en überschattige cupcakes. Niet speciaal vegetarisch of veganistisch, maar zeker de moeite waard als je van die dingen houdt. En zoals je misschien kan raden ben ik iemand die daar van houdt…

CheesecakeCupcakes

Adresjes

Le Passage Obligé

29 rue du Bourg Tibourg
75004 Paris

Open 7 dagen op 7, ’s middags en ’s avonds. De uren vonden we nergens, maar we weten in ieder geval dat ze ’s avonds pas om 19u opendoen.

www.lepassageoblige.com

Saveurs Végét’Halles

41 rue des Bourdonnais
75001 Paris

Open van maandag tot zaterdag van 11u30 tot 15u en van 19u tot 23u. Zondag gesloten.

www.saveursvegethalles.fr

Le Potager du Marais

22 rue Rambuteau
75003 Paris

Elke dag, van ’s middags tot ’s avonds. Ook hier weer geen uren te vinden.

www.lepotagerdumarais.com

Loving Hut

92, Boulevard Beaumarchais

75011 Paris

Open van maandag tot donderdag van 12u tot 15u en van 18u30 tot 22u.
Op vrijdag en zaterdag van 12u tot 15u en van 19u tot 22u30.
Zondag gesloten

paris.lovinghut.fr

Berko

23 rue Rambuteau
75004 Paris

Open van dinsdag tot zondag, van 11u30 tot 19u30

www.cupcakesberko.com

Hoe ik 10 kilo afviel met een iPhone app

Het klinkt als het begin van een reclamefoldertje, maar het is wel degelijk realiteit. De laatste maanden ben ik 10 kilo afgevallen dankzij een iPhone app. Dat was trouwens de eerste app die ik gedownload heb, meteen nadat ik hem gekocht had. De motivatie was er dus alvast.

Tap&Track heet het ding. Een Amerikaanse app —in het Engels dus— die simpelweg calorieën telt. Je geeft een aantal basisgegevens in (lengte, geslacht, startgewicht, …). Daarnaast geef je ook aan hoe snel je gewicht wil verliezen. Ik had geen haast, dus maakte er maar meteen het minste van: 1/4 kilo per week. Iets meer dan een kilo per maand dus. Rustig aan, zodat ik me niet te veel zou moeten inhouden.

Op basis van die gegevens berekent de app automatisch hoeveel calorieën je mag binnenkrijgen op een dag. In mijn geval zat dat in het begin ergens net boven de 1400 calorieën. Om het allemaal wat concreter te maken hebben ze dat cijfer in een metertje gegoten. Elke keer je iets eet, geef je dat in en loopt het metertje verder vol. Als het helemaal vol is, heb je je maximum aantal calorieën binnen.

Gelukkig is er ook een “add exercise” knop. Als je ziet dat je metertje te snel aan het vollopen is, kan je wat calorieën “bijkopen” door te gaan sporten. Of het huis kuisen. Of boodschappen doen… En dat is maar goed, want naargelang je afvalt, mag je ook steeds minder eten om nog verder af te vallen.

Verder zijn er nog een paar leuke eigenschappen van de app:

  • Voeding ingeven is gemakkelijk, want de gigantische database is offline toegankelijk. Veel Amerikaanse merken, dat wel, maar een appel is een appel en een patat is een patat. Je kan bijvoorbeeld kiezen uit grote, medium en kleine appels. Of het gewicht in gram ingeven. Er zijn ook opties voor geschilde/ongeschilde appels, gebakken appels, gekookte appels, … En dat dus voor alle soorten voeding
  • Wat er nog niet inzit kan je er zelf instoppen. In mijn geval dus veel vegetarische broodsmeersels, vleesvervangers, …
  • Je kan ook recepten aanmaken. Je geeft dan aan hoeveel porties er uit je recept gehaald worden en welke ingrediënten er inzitten. De app rekent automatisch uit hoeveel 1 portie is. Handig voor cakes en dergelijke. Of als je vaak hetzelfde kookt —iets wat bij mij veel minder het geval is.
  • In de logboeken —die je perfect kan exporteren naar je computer— vind je alle voedingswaarden terug. Ik weet dus precies hoeveel proteïne en vet ik op een dag binnen heb. Best interessant voor een vegetariër! Je kan trouwens ook een doelwaarde voor elk van deze instellen. Dit komt dan bij onder je metertje te staan.
  • Je kan elke dag (of minder vaak als je dat wil) je gewicht ingeven. Dit natuurlijk om je toegestane calorieën te berekenen, maar ook om je vooruitgang weer te geven. Niets zo motiverend als een dalende grafiek…

En het werkt!

Tenminste, voor mij toch. Ik ben iemand die graag met cijfertjes bezig is, dus dit is de ideale manier om af te vallen. In de eerste plaats is het ook een vorm van bewustwording. Ik dacht vroeger dat ik gezond at. En dat was ook zo. Veel groenten, bakken in olijfolie, smoothies. Hopen vitamines en goede voedingsstoffen. Alleen, ik at er veel te veel van!

Een voorbeeldje: één eetlepel olijfolie is 120 kcal. Dat is niet niets, zeker als je weet dat ik er maar 1400 op mag. Brood, pasta, bepaalde soorten fruit, noten, … allemaal gezond, maar je valt omver als je ziet hoeveel calorieën er in zitten. En ik maar smoothies drinken… Dankzij de app heb ik nu een veel beter zicht op wat ik mag binnenkrijgen en wat ik effectief binnenspeel.

Natuurlijk, calorieën zeggen niet alles: een Deli Choc —omnomnom— is maar 61 kcal, een medium banaan iets meer dan 100 kcal. De keuze lijkt snel gemaakt. Maar tien minuten na het eten van die Deli Choc heb ik opnieuw honger. Dus toch maar een banaan dan? Het begrip “lege calorieën” krijgt al snel een concretere betekenis: gerommel in de maag. Het duurt dus ook niet lang voor je gezondere keuzes gaat maken.

En natuurlijk de “add exercise” knop. Die magische knop die ervoor zorgt dat je aan het einde van de dag wél die Deli Choc mag eten. Ook bewegen wordt veel concreter. Als ik nu mijn huis kuis, kan ik straks een ijsje eten (meer dan dat zelfs!). Dat motiveert toch veel beter dan “dokters bevelen elke dag een half uur beweging aan”. Geloof me, je zal veel sneller de fiets nemen om ergens naar toe te gaan en trappen worden je grootste bondgenoot.

Conclusie: de app helpt. Tap&Track maakt je bewust van je voedings- en bewegingsgewoonten en helpt je motiveren, registeren en analyseren. Maar natuurlijk: het echte werk zal je nog steeds zelf moeten doen.

Ter info: ik heb geen aandelen in Tap&Track, noch in Deli Choc 😉

The vegan challenge: week 4

Het zit er op. Een kleine maand veganistisch eten. En ik moet zeggen: er is niet echt iets dat ik gemist heb. Er is verbazend veel puur plantaardig eten beschikbaar. Inclusief lekkere koekjes en chocolade. Ook kaas heb ik niet echt gemist. Al begint al die boterhamspread na een tijdje wel te vervelen. Maar er zijn natuurlijk genoeg alternatieven als je de moeite wil doen.

Wat zijn de resultaten? Fysiek merk ik in ieder geval niet veel. Ik voel me niet vitaler, of omgekeerd, helemaal niet zwak of lusteloos. Ik ben wel wat afgevallen, maar ik was dan ook al een tijdje aan het diëten en ben daar gewoon mee doorgegaan. Aan het veganisme zal het dus niet echt liggen.

Al moet ik zeggen: het is een goed “excuus” om de vele traktaties te weigeren. Ik denk dat ik er elke week minstens drie heb moeten afslaan. Waardoor ik me, zoals ik in vorige blogposts al vermeldde, ook behoorlijk asociaal voelde.

Een van de dingen die ik zeer specifiek wou bijhouden was de hoeveelheid proteïne die ik zou binnenkrijgen en de verhouding tussen vet- en eiwitinname. Ik hou al sinds eind vorig jaar nauwkeurig bij wat ik eet, dus kan perfect vergelijken met mijn gewone eetpatroon. Ik had vooral gehoopt dat, omdat ik geen kaas en andere vettige prul meer zou eten, de vet/eiwit-ratio zou dalen.

Voor de vegan challenge zat ik aan een gemiddelde van 55g vet per dag en 47g eiwit. Dat komt dus neer op een vet/eiwit-ratio van 1,17. De afgelopen maand haalde ik maar een gemiddelde van 39g eiwit per dag. Ondanks veel moeite met bonen, vleesvervangers, quinoa, … De gemiddelde hoeveelheid vet lag ook iets lager dan normaal, nl. 48g per dag, maar nog steeds een pak hoger dan ik gehoopt had. Damn those cookies and chocolate! Ik kom dus op een vet/eiwit-ratio van 1,23. Hoger dan normaal. Op dat vlak ben ik er dus aan voor de moeite.

Goed om weten: afhankelijk van de bron die ik raadpleeg zou ik tussen de 46g en 59g eiwit per dag nodig hebben. Met mijn gewoon vegetarisch dieet kom ik dus aan de ondergrens, met het veganistisch dieet niet. Maar, je moet natuurlijk rekening houden met feit dat ik op dieet ben. Een andere aanbeveling die ik lees is dat 10% van de calorie-inname van proteïnen moet komen. En jawel ook daarover heb ik cijfers: op een gewoon veggiedieet kom ik aan 12%, tijdens het vegan dieet kwam ik net aan 10% (gemiddeld!). Als we daarvan vertrekken zit ik dus perfect op de richtlijnen met beide diëten.

Dit geheel terzijde. Het punt was: vegan life, zou ik het kunnen en willen? Kunnen zeker en vast. Ik heb genoeg mogelijkheden en alternatieven. Maar dat willen, dat is nog een andere zaak. In een veganistische (of zelf vegetarische) gemeenschap zou ik er geen probleem mee hebben en het met veel plezier doen. Maar de sociale consequenties gaan me —op dit moment toch— nog net iets te ver. Ik wil niet de enige aan de tafel zijn die geen frieten aan het eten is. Of die de chocolade muffins moet weigeren omdat er eitjes inzitten. Eitjes die dan nota bene nog komen van de heel gelukkige achtertuinkippen van een collega. Niks wreedheid dus.

Conclusie: natuurlijk probeer ik zo veel mogelijk plantaardig te eten. Misschien iets minder kaas en die melk die ik toch eigenlijk al vies vind gewoon vervangen door sojamelk. Maar helemaal vegan is nog niet voor vandaag. Zal ik mezelf dan maar flexanist gaan noemen? Als het maar een naam heeft, dan is het legitiem en acceptabel, toch?

« Older entries