Hoe ik 10 kilo afviel met een iPhone app

Het klinkt als het begin van een reclamefoldertje, maar het is wel degelijk realiteit. De laatste maanden ben ik 10 kilo afgevallen dankzij een iPhone app. Dat was trouwens de eerste app die ik gedownload heb, meteen nadat ik hem gekocht had. De motivatie was er dus alvast.

Tap&Track heet het ding. Een Amerikaanse app —in het Engels dus— die simpelweg calorieën telt. Je geeft een aantal basisgegevens in (lengte, geslacht, startgewicht, …). Daarnaast geef je ook aan hoe snel je gewicht wil verliezen. Ik had geen haast, dus maakte er maar meteen het minste van: 1/4 kilo per week. Iets meer dan een kilo per maand dus. Rustig aan, zodat ik me niet te veel zou moeten inhouden.

Op basis van die gegevens berekent de app automatisch hoeveel calorieën je mag binnenkrijgen op een dag. In mijn geval zat dat in het begin ergens net boven de 1400 calorieën. Om het allemaal wat concreter te maken hebben ze dat cijfer in een metertje gegoten. Elke keer je iets eet, geef je dat in en loopt het metertje verder vol. Als het helemaal vol is, heb je je maximum aantal calorieën binnen.

Gelukkig is er ook een “add exercise” knop. Als je ziet dat je metertje te snel aan het vollopen is, kan je wat calorieën “bijkopen” door te gaan sporten. Of het huis kuisen. Of boodschappen doen… En dat is maar goed, want naargelang je afvalt, mag je ook steeds minder eten om nog verder af te vallen.

Verder zijn er nog een paar leuke eigenschappen van de app:

  • Voeding ingeven is gemakkelijk, want de gigantische database is offline toegankelijk. Veel Amerikaanse merken, dat wel, maar een appel is een appel en een patat is een patat. Je kan bijvoorbeeld kiezen uit grote, medium en kleine appels. Of het gewicht in gram ingeven. Er zijn ook opties voor geschilde/ongeschilde appels, gebakken appels, gekookte appels, … En dat dus voor alle soorten voeding
  • Wat er nog niet inzit kan je er zelf instoppen. In mijn geval dus veel vegetarische broodsmeersels, vleesvervangers, …
  • Je kan ook recepten aanmaken. Je geeft dan aan hoeveel porties er uit je recept gehaald worden en welke ingrediënten er inzitten. De app rekent automatisch uit hoeveel 1 portie is. Handig voor cakes en dergelijke. Of als je vaak hetzelfde kookt —iets wat bij mij veel minder het geval is.
  • In de logboeken —die je perfect kan exporteren naar je computer— vind je alle voedingswaarden terug. Ik weet dus precies hoeveel proteïne en vet ik op een dag binnen heb. Best interessant voor een vegetariër! Je kan trouwens ook een doelwaarde voor elk van deze instellen. Dit komt dan bij onder je metertje te staan.
  • Je kan elke dag (of minder vaak als je dat wil) je gewicht ingeven. Dit natuurlijk om je toegestane calorieën te berekenen, maar ook om je vooruitgang weer te geven. Niets zo motiverend als een dalende grafiek…

En het werkt!

Tenminste, voor mij toch. Ik ben iemand die graag met cijfertjes bezig is, dus dit is de ideale manier om af te vallen. In de eerste plaats is het ook een vorm van bewustwording. Ik dacht vroeger dat ik gezond at. En dat was ook zo. Veel groenten, bakken in olijfolie, smoothies. Hopen vitamines en goede voedingsstoffen. Alleen, ik at er veel te veel van!

Een voorbeeldje: één eetlepel olijfolie is 120 kcal. Dat is niet niets, zeker als je weet dat ik er maar 1400 op mag. Brood, pasta, bepaalde soorten fruit, noten, … allemaal gezond, maar je valt omver als je ziet hoeveel calorieën er in zitten. En ik maar smoothies drinken… Dankzij de app heb ik nu een veel beter zicht op wat ik mag binnenkrijgen en wat ik effectief binnenspeel.

Natuurlijk, calorieën zeggen niet alles: een Deli Choc —omnomnom— is maar 61 kcal, een medium banaan iets meer dan 100 kcal. De keuze lijkt snel gemaakt. Maar tien minuten na het eten van die Deli Choc heb ik opnieuw honger. Dus toch maar een banaan dan? Het begrip “lege calorieën” krijgt al snel een concretere betekenis: gerommel in de maag. Het duurt dus ook niet lang voor je gezondere keuzes gaat maken.

En natuurlijk de “add exercise” knop. Die magische knop die ervoor zorgt dat je aan het einde van de dag wél die Deli Choc mag eten. Ook bewegen wordt veel concreter. Als ik nu mijn huis kuis, kan ik straks een ijsje eten (meer dan dat zelfs!). Dat motiveert toch veel beter dan “dokters bevelen elke dag een half uur beweging aan”. Geloof me, je zal veel sneller de fiets nemen om ergens naar toe te gaan en trappen worden je grootste bondgenoot.

Conclusie: de app helpt. Tap&Track maakt je bewust van je voedings- en bewegingsgewoonten en helpt je motiveren, registeren en analyseren. Maar natuurlijk: het echte werk zal je nog steeds zelf moeten doen.

Ter info: ik heb geen aandelen in Tap&Track, noch in Deli Choc 😉

Advertenties

The vegan challenge: week 4

Het zit er op. Een kleine maand veganistisch eten. En ik moet zeggen: er is niet echt iets dat ik gemist heb. Er is verbazend veel puur plantaardig eten beschikbaar. Inclusief lekkere koekjes en chocolade. Ook kaas heb ik niet echt gemist. Al begint al die boterhamspread na een tijdje wel te vervelen. Maar er zijn natuurlijk genoeg alternatieven als je de moeite wil doen.

Wat zijn de resultaten? Fysiek merk ik in ieder geval niet veel. Ik voel me niet vitaler, of omgekeerd, helemaal niet zwak of lusteloos. Ik ben wel wat afgevallen, maar ik was dan ook al een tijdje aan het diëten en ben daar gewoon mee doorgegaan. Aan het veganisme zal het dus niet echt liggen.

Al moet ik zeggen: het is een goed “excuus” om de vele traktaties te weigeren. Ik denk dat ik er elke week minstens drie heb moeten afslaan. Waardoor ik me, zoals ik in vorige blogposts al vermeldde, ook behoorlijk asociaal voelde.

Een van de dingen die ik zeer specifiek wou bijhouden was de hoeveelheid proteïne die ik zou binnenkrijgen en de verhouding tussen vet- en eiwitinname. Ik hou al sinds eind vorig jaar nauwkeurig bij wat ik eet, dus kan perfect vergelijken met mijn gewone eetpatroon. Ik had vooral gehoopt dat, omdat ik geen kaas en andere vettige prul meer zou eten, de vet/eiwit-ratio zou dalen.

Voor de vegan challenge zat ik aan een gemiddelde van 55g vet per dag en 47g eiwit. Dat komt dus neer op een vet/eiwit-ratio van 1,17. De afgelopen maand haalde ik maar een gemiddelde van 39g eiwit per dag. Ondanks veel moeite met bonen, vleesvervangers, quinoa, … De gemiddelde hoeveelheid vet lag ook iets lager dan normaal, nl. 48g per dag, maar nog steeds een pak hoger dan ik gehoopt had. Damn those cookies and chocolate! Ik kom dus op een vet/eiwit-ratio van 1,23. Hoger dan normaal. Op dat vlak ben ik er dus aan voor de moeite.

Goed om weten: afhankelijk van de bron die ik raadpleeg zou ik tussen de 46g en 59g eiwit per dag nodig hebben. Met mijn gewoon vegetarisch dieet kom ik dus aan de ondergrens, met het veganistisch dieet niet. Maar, je moet natuurlijk rekening houden met feit dat ik op dieet ben. Een andere aanbeveling die ik lees is dat 10% van de calorie-inname van proteïnen moet komen. En jawel ook daarover heb ik cijfers: op een gewoon veggiedieet kom ik aan 12%, tijdens het vegan dieet kwam ik net aan 10% (gemiddeld!). Als we daarvan vertrekken zit ik dus perfect op de richtlijnen met beide diëten.

Dit geheel terzijde. Het punt was: vegan life, zou ik het kunnen en willen? Kunnen zeker en vast. Ik heb genoeg mogelijkheden en alternatieven. Maar dat willen, dat is nog een andere zaak. In een veganistische (of zelf vegetarische) gemeenschap zou ik er geen probleem mee hebben en het met veel plezier doen. Maar de sociale consequenties gaan me —op dit moment toch— nog net iets te ver. Ik wil niet de enige aan de tafel zijn die geen frieten aan het eten is. Of die de chocolade muffins moet weigeren omdat er eitjes inzitten. Eitjes die dan nota bene nog komen van de heel gelukkige achtertuinkippen van een collega. Niks wreedheid dus.

Conclusie: natuurlijk probeer ik zo veel mogelijk plantaardig te eten. Misschien iets minder kaas en die melk die ik toch eigenlijk al vies vind gewoon vervangen door sojamelk. Maar helemaal vegan is nog niet voor vandaag. Zal ik mezelf dan maar flexanist gaan noemen? Als het maar een naam heeft, dan is het legitiem en acceptabel, toch?

The vegan challenge: week 2

Vorige week dacht ik nog dat het toeval was, al dat eten rond mij. Maar het was heel deze week van hetzelfde. Waarschijnlijk zijn we er zo aan gewend geraakt om langs alle kanten gebombardeerd te worden met allerhande hapjes, snoep, traktaties, degustaties en etentjes, dat we het niet eens meer opmerken. Tot je er begint op te letten natuurlijk.

En ik moet zeggen —sorry aan alle full time veganisten— ik voel me behoorlijk associaal in al die situaties. Constant goedbedoelde aanbiedingen moeten afslaan, enkel en alleen omdat er een ei of wat melk in zit? De enige aan tafel zijn die geen frieten eet, omdat ze niet in plantaardige olie gebakken zijn? Vervelend!

Zelfs als je er op let kan je nog in genante situaties terecht komen. Dan ga je speciaal naar een restaurant met vegan opties, kiest een lekkere schotel eruit en krijgt dan een salade met kaas als bijgerecht geserveerd. Ondanks dat je daar helemaal niet had achter gevraagd. Ik heb op zo’n moment niet echt zin om die salade terug te sturen, zeker al niet als de rest van het eten zo heerlijk is. Dat is zo beledigend.

In de eigen keuken gaat alles wel goed. Als we een kookboek openslaan zijn er wel enorm veel gerechten die uit de boot vallen, maar het internet biedt inspiratie genoeg. Al moet ik wel zeggen dat veel Amerikaanse recepten eigenlijk gewoon vegetarische recepten zijn met een of ander vervangmiddel. Niet bepaald creatief en het lijkt me ook niet echt de gezondste oplossing. Fake kaas komt bij mij toch altijd over als een industrieel en chemisch product. Gelukkig mis ik tot hier toe de echte kaas en melkproducten nog niet.

The vegan challenge: week 1

Goed we zijn nu een weekje bezig met onze poging tot veganistisch eten. Tijd voor een evaluatie.

Over het algemeen is het vrij simpel: zo lang we zelf koken is er geen probleem, maar daarnaast wordt het moeilijker om het vol te houden. En net die week dat ik veganistisch ga eten word ik gebombardeerd met eten. Eten, vreten, overal! Of is dat misschien altijd zo en valt het nu meer op?

Een greep uit de gebeurtenissen van deze week: een chocoladebeurs in het gebouw waar ik werk, gratis ontbijt in de Colruyt (en een pak gratis koffiekoeken), een appelcake, traktatie op frieten, traktatie op ijs, een spontaan avondje uit en oh ja, een trouwfeest met dessertenbuffet. En hoeveel keren waren er vegan opties?

Toegegeven, er was ook fruit op het dessertenbuffet, maar wie wil er nu in godsnaam alleen fruit eten als er zoveel ander lekkers naar je ligt te staren: eat me…eat meeee! Om dus maar te zeggen dat het 6 van de 7 dagen gelukt is vegan te eten 😉

Ook gemerkt: je begint aan alles te twijfelen. Echt alles. Die Alpro desserts, zijn die wel helemaal vegan? Daar zit toch chocolade in? “Hoe zou 100% plantaardig niet vegan zijn” was het antwoord van de vriendelijke @provamel Twitterman. Logisch, maar je begint echt aan alles te twijfelen.

De regel is simpel: niets met dierlijke producten. De uitvoering heel wat moeilijker. Rode waterijsjes? Daar blijven we beter af. Daar zullen wel van die geplette insecten inzitten zeker? Niet dus, de raket van Ola is vegan. De soyasmoothies van Juicebox? Die zullen toch wel vegan zijn. Niet dus, er zit honing in… Om gek van te worden. En nooit meer buiten te komen.

In Amerika hebben ze daar apps voor. Gewoon barcode scannen en je weet meteen of iets al dan niet plantaardig is. In België zijn we daar nog lang niet. Wie begint er aan? Gelukkig heb ik al wel een app gevonden met een verklaring voor alle E-nummers.

Op naar week twee!

The vegan challenge

Tijdens de vasten is het er niet van gekomen, maar ik wou toch opnieuw een dieet-experiment doen dit jaar. Het zal iets minder radicaal zijn dan vorig jaar en hopelijk ook iets makkelijker vol te houden. Ik ga dus proberen om de komende maand veganistisch te eten.

Waarom? Omdat het kan! Ik merkte dat we al vrij vaak veganistisch aten, dus de stap lijkt me vrij klein. Het kan ook geen kwaad om het eens te proberen. Eens kijken wat voor effect het op mijn lichaam en geest heeft.

Jammer genoeg heb ik er niet aan gedacht om een bloedproef te laten doen (voor en na), dus over gehaltes B12, ijzer en foliumzuur zal ik jullie niets kunnen vertellen. Ik heb wel een app waarmee ik nauwgezet bijhoud wat ik eet. De app geeft dan mooi weer wat ik die dag binnenkregen heb aan calorieën, vetten, eiwitten, zetmeel, …Vooral de hoeveelheid eiwitten lijkt me interessant om te bekijken. En de vet/eiwit-ratio.

Wat verwacht ik ervan? Lekkere recepten! Laat dat duidelijk zijn, ik ben niet van plan om enigszins in te boeten aan culinair genot. Zoals ik al zei, we eten al vaak veganistisch, dus ik weet dat het kan. Ik verwacht trouwens ook zeer veel dessert te eten. Veganistisch eten is toch gezond, niet?