The vegan challenge: week 4

Het zit er op. Een kleine maand veganistisch eten. En ik moet zeggen: er is niet echt iets dat ik gemist heb. Er is verbazend veel puur plantaardig eten beschikbaar. Inclusief lekkere koekjes en chocolade. Ook kaas heb ik niet echt gemist. Al begint al die boterhamspread na een tijdje wel te vervelen. Maar er zijn natuurlijk genoeg alternatieven als je de moeite wil doen.

Wat zijn de resultaten? Fysiek merk ik in ieder geval niet veel. Ik voel me niet vitaler, of omgekeerd, helemaal niet zwak of lusteloos. Ik ben wel wat afgevallen, maar ik was dan ook al een tijdje aan het diëten en ben daar gewoon mee doorgegaan. Aan het veganisme zal het dus niet echt liggen.

Al moet ik zeggen: het is een goed “excuus” om de vele traktaties te weigeren. Ik denk dat ik er elke week minstens drie heb moeten afslaan. Waardoor ik me, zoals ik in vorige blogposts al vermeldde, ook behoorlijk asociaal voelde.

Een van de dingen die ik zeer specifiek wou bijhouden was de hoeveelheid proteïne die ik zou binnenkrijgen en de verhouding tussen vet- en eiwitinname. Ik hou al sinds eind vorig jaar nauwkeurig bij wat ik eet, dus kan perfect vergelijken met mijn gewone eetpatroon. Ik had vooral gehoopt dat, omdat ik geen kaas en andere vettige prul meer zou eten, de vet/eiwit-ratio zou dalen.

Voor de vegan challenge zat ik aan een gemiddelde van 55g vet per dag en 47g eiwit. Dat komt dus neer op een vet/eiwit-ratio van 1,17. De afgelopen maand haalde ik maar een gemiddelde van 39g eiwit per dag. Ondanks veel moeite met bonen, vleesvervangers, quinoa, … De gemiddelde hoeveelheid vet lag ook iets lager dan normaal, nl. 48g per dag, maar nog steeds een pak hoger dan ik gehoopt had. Damn those cookies and chocolate! Ik kom dus op een vet/eiwit-ratio van 1,23. Hoger dan normaal. Op dat vlak ben ik er dus aan voor de moeite.

Goed om weten: afhankelijk van de bron die ik raadpleeg zou ik tussen de 46g en 59g eiwit per dag nodig hebben. Met mijn gewoon vegetarisch dieet kom ik dus aan de ondergrens, met het veganistisch dieet niet. Maar, je moet natuurlijk rekening houden met feit dat ik op dieet ben. Een andere aanbeveling die ik lees is dat 10% van de calorie-inname van proteïnen moet komen. En jawel ook daarover heb ik cijfers: op een gewoon veggiedieet kom ik aan 12%, tijdens het vegan dieet kwam ik net aan 10% (gemiddeld!). Als we daarvan vertrekken zit ik dus perfect op de richtlijnen met beide diëten.

Dit geheel terzijde. Het punt was: vegan life, zou ik het kunnen en willen? Kunnen zeker en vast. Ik heb genoeg mogelijkheden en alternatieven. Maar dat willen, dat is nog een andere zaak. In een veganistische (of zelf vegetarische) gemeenschap zou ik er geen probleem mee hebben en het met veel plezier doen. Maar de sociale consequenties gaan me —op dit moment toch— nog net iets te ver. Ik wil niet de enige aan de tafel zijn die geen frieten aan het eten is. Of die de chocolade muffins moet weigeren omdat er eitjes inzitten. Eitjes die dan nota bene nog komen van de heel gelukkige achtertuinkippen van een collega. Niks wreedheid dus.

Conclusie: natuurlijk probeer ik zo veel mogelijk plantaardig te eten. Misschien iets minder kaas en die melk die ik toch eigenlijk al vies vind gewoon vervangen door sojamelk. Maar helemaal vegan is nog niet voor vandaag. Zal ik mezelf dan maar flexanist gaan noemen? Als het maar een naam heeft, dan is het legitiem en acceptabel, toch?

Advertenties

The vegan challenge: week 3

Deze week heb ik mijn collega’s getrakteerd op de volledig plantaardige Flower towers. Ze wisten dat ik ging trakteren en ik had op voorhand dan ook een berichtje gekregen “vegan niet verplicht”. Ironisch genoeg was net die persoon die dat berichtje had gestuurd degene die het enthousiastste was toen ze de dessertjes zag. Een andere collega liet een halve hamburger liggen omdat de taartjes er te lekker uit zagen en ze ruimte wou laten. Als dat geen complimentjes zijn… Niets dan lof gekregen over mijn vegan traktatie dus.

En het moet gezegd, zonder mijn vegan challenge zou ik waarschijnlijk iets heel anders gemaakt hebben. Ik had nog een ander experimentje gedaan, maar dat leek me iets te gewaagd voor de collega’s. Dus zou ik een koekjestaart maken. Maar ja, daar moet je dan wel vegan koekjes voor vinden. Ik heb toch zeker een kwartier in de koekenrayon gestaan: pakje lezen, terugleggen, pakje lezen, terugleggen, … Bizar weetje trouwens: op petit beurre koekjes van Lu staat als ingrediënt gewoon “boter”. Geen verdere specificatie van wat voor boter. Maar er zat sowieso melk in. Dus geen optie.

Uiteindelijk vond ik dan toch vegan koekjes. Maar ze waren rond. Niet ideaal voor een klassieke koekjestaart. Maar dan kwam het idee van de torentjes ineens. En wat een goed idee! Toevallig had ik net daarvoor ook nog twee bakjes aardbeien gekocht —wie kan daar aan weerstaan— dus het concept was snel klaar.

Jammer genoeg is dit tot nu toe het enige recept waar ik laaiend enthousiast over ben. Goed ik heb een aantal lekkere dingen gegeten, maar niets verrassends en vooral veel recepten die ik al kende. Ik ben een keertje in de bib gaan zoeken, maar daar vond ik slechts één vegan boek. Ook het internet stelt me nogal teleur. Recepten genoeg, maar —behalve de desserten— niets echt “waw”.

Dus bij deze een oproep: ik begin morgen aan de laatste week van de challenge. Iedereen die een vegan “waw dit moet je écht gegeten hebben”-recept heeft: linkjes graag! Misschien zoek ik gewoon op de verkeerde plaatsen.

The vegan challenge: week 2

Vorige week dacht ik nog dat het toeval was, al dat eten rond mij. Maar het was heel deze week van hetzelfde. Waarschijnlijk zijn we er zo aan gewend geraakt om langs alle kanten gebombardeerd te worden met allerhande hapjes, snoep, traktaties, degustaties en etentjes, dat we het niet eens meer opmerken. Tot je er begint op te letten natuurlijk.

En ik moet zeggen —sorry aan alle full time veganisten— ik voel me behoorlijk associaal in al die situaties. Constant goedbedoelde aanbiedingen moeten afslaan, enkel en alleen omdat er een ei of wat melk in zit? De enige aan tafel zijn die geen frieten eet, omdat ze niet in plantaardige olie gebakken zijn? Vervelend!

Zelfs als je er op let kan je nog in genante situaties terecht komen. Dan ga je speciaal naar een restaurant met vegan opties, kiest een lekkere schotel eruit en krijgt dan een salade met kaas als bijgerecht geserveerd. Ondanks dat je daar helemaal niet had achter gevraagd. Ik heb op zo’n moment niet echt zin om die salade terug te sturen, zeker al niet als de rest van het eten zo heerlijk is. Dat is zo beledigend.

In de eigen keuken gaat alles wel goed. Als we een kookboek openslaan zijn er wel enorm veel gerechten die uit de boot vallen, maar het internet biedt inspiratie genoeg. Al moet ik wel zeggen dat veel Amerikaanse recepten eigenlijk gewoon vegetarische recepten zijn met een of ander vervangmiddel. Niet bepaald creatief en het lijkt me ook niet echt de gezondste oplossing. Fake kaas komt bij mij toch altijd over als een industrieel en chemisch product. Gelukkig mis ik tot hier toe de echte kaas en melkproducten nog niet.