Donderdag vrijwilligersdag

Komende donderdagavond (13 oktober) gaan we met de — al dan niet kersverse — Eva-vrijwilligers eens lekker uit eten in de Levensboom. En ondertussen dromen en plannen maken voor meer veggie events in de Limburgse toekomst.

Wil je er ook bij zijn? Laat me dan voor woensdagavond iets weten, of stuur gewoon rechtstreeks een mailtje naar EVA op vrijwilligers@vegetarisme.be.

Aan alle anderen: ideetjes voor evenementen of andere veggie-activiteiten zijn altijd welkom. Dan kunnen we daar donderdag vol enthousiasme over babbelen tussen de soep en de falafel en ze later hopelijk ook realiseren.

Dus: shoot!

Bezoek aan de melkfabriek

Dankzij de Girl Geeks en Danone mocht ik op 15 augustus uitgebreid gaan brunchen op een boerderij in Kinrooi. Inclusief een rondleiding, waar we zouden kunnen zien hoe goed de koeien die Danone melk bezorgen wel verzorgd worden. Er waren twee mogelijke uitkomsten voor mij. Ofwel zou ik het gevoel krijgen dat veganisten zwaar overdrijven, ofwel zou ik een afkeer van melk krijgen. Maar ik ging er in elk geval naartoe met een open geest en nam me voor om de irritante vragen niet en plein public te stellen.

Dat laatste bleek totaal onnodig. Er waren genoeg andere mensen die ze wél stelden. En boer Maarten had er geen probleem mee ze te beantwoorden. Vol overtuiging! Ja, de koeien die niet genoeg produceren worden geslacht. Ja, de mannelijk kalfjes worden als colateral damage bekeken en zo snel mogelijk buitengewerkt. Ja, kalfjes worden meteen van hun mama gescheiden en ze zien elkaar de eerste twee jaar niet meer terug. Nee, de koeien hebben nog nooit voet gezet in een wei. Allemaal doodnormaal en standaard.

Jammer genoeg voor Danone (en gelukkig voor Alpro) heeft dit bezoekje me dus niet positiever doen kijken naar dit soort van melkfabrieken. Dat een koe moet kalven om melk te geven wist ik al. Dat zo’n koe elk jaar moet kalven (dus in het beste geval zo’n 13 keer) wist ik niet. Behoorlijk ontnuchterend. Het begint er toch op te lijken dat veganisten gelijk hebben als ze zeggen dat de melkindustrie gelijk staat aan massamoord.

Ik snap de excuses wel. De koeien mogen niet de wei op omdat hun voeding dan beter gecontroleerd kan worden en de kwaliteit van de producten constant blijft. En een hoop stieren op de boerderij houden is economisch niet bepaald haalbaar. Maar daarom ga ik er nog niet mee akkoord. Vooral omdat melk en melkproducten eigenlijk helemaal niet nodig zijn in een gezonde voeding en we er vooral veel te veel van consumeren.

Maar goed, iedereen moet voor zich uitmaken of hij al dan niet de dode kalfjes op zijn geweten wil hebben. Maarten en Mieke doen wat ze doen met overtuiging en zorgen zo goed ze kunnen voor hun koeien. Ze proberen ze zo min mogelijk stress te bezorgen, zorgen voor het comfort van de koeien — automatische rugkrabbers en matrassen om te loungen(!) — en kennen hun beestjes door en door.

Wat me vooral stoort is de misleidende reclame/positionering van Danone. Op elk potje neemt een groene weide een prominente plaats in. Hun website bulkt van de idyllische tafereeltjes en baadt in een groenblauwe waas. Zelfs in het filmpje over de boerderij die ik bezocht hebben ze hun best gedaan om er scenes van weiland, bomen en struiken in te verwerken. Op bijna alle shots met koeien is wel wat groen te zien. Om nog maar te zwijgen van de landschapsbeelden van de boerderij. En dat terwijl we zelf met eigen ogen kunden zien dat dat groen zich beperkte tot de tuin van de uitbaters en de groene velden gewoon voor asperges gebruikt worden. En er zeer expliciet gezegd is dat de koeien nooit buiten hun stal komen!

Nogmaals, ik kan best begrijpen dat dat het geval is, maar misleid de consument dan niet. Een key visual van een gelukkige koe die vrij ronddartelt in de wei, terwijl dat helemaal niet het geval is? Misleiding en vooral onnodig.

Tenzij Danone zelf niet overtuigd is van haar eigen aanpak natuurlijk…

Om af te sluiten: enkele beelden. Met zoveel mogelijk schattige kalfjes, dat spreekt voor zich.

Brunch in voorbereiding. De thermos met chocomelk was in ieder geval belachelijk klein in vergelijking met de koffie en thee. Het ging toch over melk?

Twee koeien strijden om een zeer lekker hoopje voer. Iets daarvoor was de bruingevlekte rechts ook in de strijd verwikkeld, maar blijkbaar was het de moeite toch niet waard voor haar.

Een kalfje in een privé-igloo.

Twee kalfjes poseerden gewillig voor de camera. Iets dichter en ze hadden zelfs een kusje gegeven.

Brunch. Met kaas. En chocomelk uiteraard.

The vegan challenge: week 3

Deze week heb ik mijn collega’s getrakteerd op de volledig plantaardige Flower towers. Ze wisten dat ik ging trakteren en ik had op voorhand dan ook een berichtje gekregen “vegan niet verplicht”. Ironisch genoeg was net die persoon die dat berichtje had gestuurd degene die het enthousiastste was toen ze de dessertjes zag. Een andere collega liet een halve hamburger liggen omdat de taartjes er te lekker uit zagen en ze ruimte wou laten. Als dat geen complimentjes zijn… Niets dan lof gekregen over mijn vegan traktatie dus.

En het moet gezegd, zonder mijn vegan challenge zou ik waarschijnlijk iets heel anders gemaakt hebben. Ik had nog een ander experimentje gedaan, maar dat leek me iets te gewaagd voor de collega’s. Dus zou ik een koekjestaart maken. Maar ja, daar moet je dan wel vegan koekjes voor vinden. Ik heb toch zeker een kwartier in de koekenrayon gestaan: pakje lezen, terugleggen, pakje lezen, terugleggen, … Bizar weetje trouwens: op petit beurre koekjes van Lu staat als ingrediënt gewoon “boter”. Geen verdere specificatie van wat voor boter. Maar er zat sowieso melk in. Dus geen optie.

Uiteindelijk vond ik dan toch vegan koekjes. Maar ze waren rond. Niet ideaal voor een klassieke koekjestaart. Maar dan kwam het idee van de torentjes ineens. En wat een goed idee! Toevallig had ik net daarvoor ook nog twee bakjes aardbeien gekocht —wie kan daar aan weerstaan— dus het concept was snel klaar.

Jammer genoeg is dit tot nu toe het enige recept waar ik laaiend enthousiast over ben. Goed ik heb een aantal lekkere dingen gegeten, maar niets verrassends en vooral veel recepten die ik al kende. Ik ben een keertje in de bib gaan zoeken, maar daar vond ik slechts één vegan boek. Ook het internet stelt me nogal teleur. Recepten genoeg, maar —behalve de desserten— niets echt “waw”.

Dus bij deze een oproep: ik begin morgen aan de laatste week van de challenge. Iedereen die een vegan “waw dit moet je écht gegeten hebben”-recept heeft: linkjes graag! Misschien zoek ik gewoon op de verkeerde plaatsen.

The vegan challenge: week 1

Goed we zijn nu een weekje bezig met onze poging tot veganistisch eten. Tijd voor een evaluatie.

Over het algemeen is het vrij simpel: zo lang we zelf koken is er geen probleem, maar daarnaast wordt het moeilijker om het vol te houden. En net die week dat ik veganistisch ga eten word ik gebombardeerd met eten. Eten, vreten, overal! Of is dat misschien altijd zo en valt het nu meer op?

Een greep uit de gebeurtenissen van deze week: een chocoladebeurs in het gebouw waar ik werk, gratis ontbijt in de Colruyt (en een pak gratis koffiekoeken), een appelcake, traktatie op frieten, traktatie op ijs, een spontaan avondje uit en oh ja, een trouwfeest met dessertenbuffet. En hoeveel keren waren er vegan opties?

Toegegeven, er was ook fruit op het dessertenbuffet, maar wie wil er nu in godsnaam alleen fruit eten als er zoveel ander lekkers naar je ligt te staren: eat me…eat meeee! Om dus maar te zeggen dat het 6 van de 7 dagen gelukt is vegan te eten 😉

Ook gemerkt: je begint aan alles te twijfelen. Echt alles. Die Alpro desserts, zijn die wel helemaal vegan? Daar zit toch chocolade in? “Hoe zou 100% plantaardig niet vegan zijn” was het antwoord van de vriendelijke @provamel Twitterman. Logisch, maar je begint echt aan alles te twijfelen.

De regel is simpel: niets met dierlijke producten. De uitvoering heel wat moeilijker. Rode waterijsjes? Daar blijven we beter af. Daar zullen wel van die geplette insecten inzitten zeker? Niet dus, de raket van Ola is vegan. De soyasmoothies van Juicebox? Die zullen toch wel vegan zijn. Niet dus, er zit honing in… Om gek van te worden. En nooit meer buiten te komen.

In Amerika hebben ze daar apps voor. Gewoon barcode scannen en je weet meteen of iets al dan niet plantaardig is. In België zijn we daar nog lang niet. Wie begint er aan? Gelukkig heb ik al wel een app gevonden met een verklaring voor alle E-nummers.

Op naar week twee!

The vegan challenge

Tijdens de vasten is het er niet van gekomen, maar ik wou toch opnieuw een dieet-experiment doen dit jaar. Het zal iets minder radicaal zijn dan vorig jaar en hopelijk ook iets makkelijker vol te houden. Ik ga dus proberen om de komende maand veganistisch te eten.

Waarom? Omdat het kan! Ik merkte dat we al vrij vaak veganistisch aten, dus de stap lijkt me vrij klein. Het kan ook geen kwaad om het eens te proberen. Eens kijken wat voor effect het op mijn lichaam en geest heeft.

Jammer genoeg heb ik er niet aan gedacht om een bloedproef te laten doen (voor en na), dus over gehaltes B12, ijzer en foliumzuur zal ik jullie niets kunnen vertellen. Ik heb wel een app waarmee ik nauwgezet bijhoud wat ik eet. De app geeft dan mooi weer wat ik die dag binnenkregen heb aan calorieën, vetten, eiwitten, zetmeel, …Vooral de hoeveelheid eiwitten lijkt me interessant om te bekijken. En de vet/eiwit-ratio.

Wat verwacht ik ervan? Lekkere recepten! Laat dat duidelijk zijn, ik ben niet van plan om enigszins in te boeten aan culinair genot. Zoals ik al zei, we eten al vaak veganistisch, dus ik weet dat het kan. Ik verwacht trouwens ook zeer veel dessert te eten. Veganistisch eten is toch gezond, niet?

Vegetariërs eten geen vis

Er bestaan nog zoveel misverstanden over vegetarisme, maar het meest irritante is wat mij betreft toch wel het idee dat vegetariërs vis eten. Jazeker, er zijn mensen die zich vegetariër noemen en toch vis eten. Jammer voor ons ‘echte’ vegetariërs, want daardoor krijgen sommige mensen het idee dat vegetariërs vis eten. Resultaat? Op feestjes of op restaurant zit in de ‘vegetarische’ schotel (te) vaak vis. Met honger naar huis gaan is nooit leuk…

Onlangs nog was ik met een zeer grote groep op restaurant. Zo groot dat apart bestellen geen optie was. De verantwoordelijke had vooraf plichtsbewust doorgegeven dat ik en mijn vriend vegetariërs zijn. Voor de maaltijd kwam een vriendelijke dame aan onze tafel langs om te verifiëren dat wij die twee vegetariërs waren. Ik was al helemaal in de wolken en benieuwd welk lekkers ik voorgeschoteld ging krijgen, toen er— uiteraard — drie gigantische stukken vis voor ons neergegooid werden. Gelukkig wilden onze tafelgenoten helpen met het beleefd wegwerken van de schotel en waren er voor ons nog frieten en wat platgekookte groentjes.

Het gaat zelfs verder. Sommige “vegetariërs” eten kip en gevogelte. Waarom je dan nog zou denken dat je vegetariër bent ontgaat mij volledig, maar goed, het bestaat dus. Ooit heb ik zelfs een discussie gehad met een niet-vegetariër. Hij beweerde dat, aangezien vis en gevogelte niet in de categorie “vlees” vallen, vegetariërs vis en gevolgte eten. Zo had hij dat geleerd en ik zou hem niet van het tegendeel kunnen overtuigen. Alle respect dat ik had voor die persoon is sinds dat gesprek verdwenen.

Voor de duidelijkheid: vegetariërs eten geen dode dieren. En ook geen levende — ik althans toch niet. Of het beest in kwestie zwom, vloog, kroop of nog iets anders deed maakt niet zo veel uit.

En voor wie het echt wil weten:

Pescitariërs/pescotariërs: Eten wel vis, maar geen andere diersoorten.
Flexitariër: Eten regelmatig vegetarisch, maar bij gelegenheid ook wel eens vlees.
Lacto-vegetariërs: Eten geen vlees, vis of gevogelte. Eten wel melkproducten, maar geen eieren of producten met eieren.
Ovo-vegetariërs: Eten geen vlees, vis of gevogelte. Eten wel eieren en eiproducten, maar geen melkproducten.
Lacto-ovo-vegetariërs: Eten geen vlees, vis of gevogelte, maar wel andere dierlijke producten. De meeste gewone vegetariërs (waaronder ondergetekende) vallen in deze categorie.
Veganisten: Consumeren geen dierlijke producten: geen vlees, vis, gevogelte, eieren, melk, honing, gelatine, … Veganisten trekken deze levensstijl ook verder door dan simpelweg culinair. Ze dragen ook geen kleren met dierlijke producten in, gebruiken geen make-up met dierlijke producten of die op dieren getest is, etc etc.

Er bestaan nog andere variaties. Als het bestaat heeft het waarschijnlijk wel een naam. Maar bovenstaande zijn de meest voorkomende. Moet je koken voor iemand die zich vegetariër noemt en ben je niet zeker wat hij of zij eet? Vraag het gewoon!

Aan iedereen dit weet: zeg het voort, schreeuw het van de daken, schrijf het in blogposts of maak er een speciale twibbon voor aan. Misschien dringt het dan eindelijk bij de rest van de wereld door. En mogen wij ons buikje rond eten in plaats van te overleven op bijgerechten.

Voor ons vegetariërs zit er voorlopig niet veel anders op dan elke keer op nieuw uit te leggen wat we al dan niet eten. Persoonlijke tip: doe het vooraf als de vriendelijke dame aan je tafel staat…